ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

 Πάνω στο γραφείο μου έχω έναν άτλαντα. Κάθε τόσο τον ανοίγω, κοιτάζω τους χάρτες, διαβάζω τις στατιστικές, και υπενθυμίζω στον εαυτό μου το εύρος του κόσμου πάνω στο οποίο ζούμε.  Είναι απέραντος, και με τέτοια ποικιλομορφία που θα χρειαζόταν χίλιες ζωές, όχι μία, για να γνωρίσει κανείς το μεγαλείο και τον πλούτο τόσο του ανθρώπινου στοιχείου αλλά και της ζωής εν γένει πάνω στον πλανήτη.

 Ο πληθυσμός της γης μετρήθηκε το 1995 ως 5,7 δισεκατομμύρια ψυχές και αναμένεται μέχρι το 2025 να φθάσει τα 10 δις, Θεού θέλοντος. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή επισήμως 192 κράτη και γύρω στις 3000 εθνολογικά διακρίσιμες φυλές διασκορπισμένες στα κράτη αυτά (στοιχεία του ’99). Δηλαδή εμείς οι Έλληνες, οι τόσο περήφανοι για τον εαυτό μας και το παρελθόν μας, αποτελούμε αυτή τη στιγμή, μαζί με τους ομογενείς, μόλις το 0,34% της ανθρωπίνου γένους! Βάση των νόμων της γενικής στατιστικής, θα έπρεπε να ήμασταν ασήμαντοι. Ευτυχώς, ο κόσμος κυβερνάται από τους νόμους της χαοτικής μηχανικής, και όχι της γραμμικής, οπότε σαν χαοτικός λαός έχουμε αποβεί αρκετά πιο σημαντικοί για την πορεία του ανθρωπίνου γένους απ’ ότι θα αναμενόταν. Συν τοις άλλοις, σαν μέτοχοι (και αν θέλετε υπαίτιοι) του παγκοσμίου φαινομένου της Ορθοδοξίας, πάμε λίγο καλύτερα, μια και υπάρχουν περίπου 300 εκατομμύρια Ορθόδοξοι στον κόσμο. Δυστυχώς όμως, και ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός καλύπτει μόλις το 5% του συνολικού πληθυσμού της γης αυτή τη στιγμή (σε αντίθεση, λόγο χάρη, με το Ισλάμ, που κατέχει το 22% του πληθυσμού, ή τον Καθολικισμό, που κατέχει το 12,5%), οπότε ούτε και κει θα έπρεπε να βρει στήριξη η τόσο σημαντική για μας εθνική υπερηφάνεια.

 Γιατί σας τα τσαμπουνάω όλα αυτά; Σε προηγούμενα τεύχη έχω αναπτύξει την ιδέα της φάλαγγας, και είναι σίγουρο ότι η ομαδική προσπάθεια και η συσπείρωση είναι ο καλύτερος τρόπος για την επίτευξη των στόχων του καθενός από μας. Από την άλλη μεριά, είναι επίσης σίγουρο ότι τον δρόμο της ζωής, τον ακολουθούμε στο τέλος όλοι μόνοι μας, και αυτός είναι ένας κύριος λόγος για την αναφερόμενη ποικιλομορφία που παρουσιάζει το ανθρώπινο γένος. Τελικά, κανείς δεν μπορεί να σηκώσει το προσωπικό φορτίο του συνανθρώπου του στη πλάτη του, όσο και να το επιθυμούμε. Μπορούμε να τον στηρίξουμε. Μπορούμε να τον βοηθήσουμε. Μπορούμε να του ανοίξουμε το δρόμο και να του καθαρίσουμε το μονοπάτι. Την πορεία της ζωής, όμως, την κάνει ο καθένας μόνος του, και στο τέλος, το φορτίο του θα το κουβαλήσει ο καθένας μόνος του, όσο και να ελαφρύνουμε το σακίδιο εμείς οι άλλοι.

 Σημασία λοιπόν έχει, όταν διανύει κανείς το δρόμο, να διατηρεί τη σωστή προοπτική, αλλιώς εστιάζει στο δέντρο και δεν βλέπει το δάσος. Αν δεν κοιτάμε γύρω μας για να δούμε τι γίνεται, χάνουμε όλο το μεγαλείο της περιφέρειας και μένουμε σκυφτοί, γυρτοί, δεμένοι και καμωμένοι πάνω στην πορεία που έχουμε επιλέξει – και αυτή η πορεία μπορεί κάλλιστα να οδηγεί σε αδιέξοδο. Πως θα ξέρουμε προς τα που περπατάμε αν δεν σηκώσουμε το κεφάλι να δούμε τριγύρω; Πως θα δούμε που πέφτουν οι γκρεμοί, πίσω από πια δέντρα κρύβονται οι λύκοι, αν εθελοτυφλούμε;

 Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, και σαν μικρή χώρα, πολλές φορές στερούμαστε αυτή την τόσο απαραίτητη για την εποχή μας σωστή προοπτική. Πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι αληθινά, και όχι πως θα θέλαμε εμείς να είναι. Δεν πρέπει ούτε να εθελοτυφλούμε, ούτε να βάζουμε παρωπίδες, γιατί τότε έγκειται η καταστροφή. Όταν δεν βλέπεις τον γκρεμό στα δεξιά σου, πιθανότατα να γλιστρήσεις, να πέσεις, και να τσακιστείς.

 Στις ημέρες μας, οι διεθνείς συγκαιρίες, η νέα τάξη πραγμάτων, και η παγκοσμιοποίηση αλλάζουν καθημερινώς τον τρόπο που ζούμε και τον τρόπο που σκεπτόμαστε. Η μόδα γίνεται δόγμα και το δόγμα μόδα. Το υπέδαφος τροποποιείται, υποχωρεί και αλλάζει μορφή μέρα με τη μέρα. Όντως τα πάντα ρει, όντως η μόνη αρχή είναι ο αιώνιος Δρόμος. Είπαμε ότι στο τέλος βαδίζουμε μόνοι. Που μπορούν λοιπόν να βοηθήσουν οι πολεμικές τέχνες;

 Οι πολεμικές τέχνες επιφέρουν πειθαρχία και, θέλουμε να πιστεύουμε, αυτοέλεγχο. Η πειθαρχία, η συνεχόμενη προσπάθεια, μπορούν στο τέλος να μας ανοίξουν τα μάτια. Όχι πάντα, όμως. Πάρα πολλές φορές, δυστυχώς περισσότερες παρά ποτέ, οι πολεμικές τέχνες αντί να ανοίξουν τον νου, τον κλείνουν, οι μαθητές αγκαλιάζουν κάποιο δόγμα και κολλάνε πάνω σ’ αυτό. Βάζουν δηλαδή τα δύο τους χέρια γύρω από τον κορμό κάποιου δέντρου και όχι μόνο δεν βλέπουν το δάσος τριγύρω, αλλά αρνούνται και να συνεχίσουν στο μονοπάτι. Αυτός λοιπόν που διανύει στο δρόμο, κοιτάζοντας γύρω του και αξιολογώντας, βλέπει πολλές φορές την αστεία εικόνα ενός μπουλουκιού εκατοντάδων οπαδών, φουσκωμένοι και κορδωμένοι από την προσωπική τους υπερηφάνεια, ακίνητοι, κρατώντας παθιασμένα στην αγκαλιά τους τον κορμό ή το κουφάρι κάποιου δέντρου, μερικώς τυφλοί, επειδή έχουν κολλήσει το βλέμμα τους πάνω στη φλούδα και δεν γυρίζουν το κεφάλι ούτε αριστερά ούτε δεξιά.

 Δυστυχώς, αυτοί που βαδίζουν κοιτάζοντας γύρω τους είναι λίγοι – οι περισσότεροι προτιμούν να αγκαλιάσουν κάποιο δέντρο. Γι’ αυτό η φωτογραφία που έχω εσωκλείσει σ’ αυτό το άρθρο είναι μοναχική. Όμορφη, όμως, ε;

All photos, drawings, and written material are copyright to Kostas Dervenis, © 2004, unless otherwise specified. Unauthorized reproduction for commercial purposes is prohibited. You may download material for personal use but it may not be used in electronic or hardcopy publications without express written permission.